Penitencjarystyka to nauka zajmująca się zespołem środków i metod wychowawczych stosowanych w czasie
wykonywania kary pozbawienia wolności przez osadzonych, przywiązuje dużą wagę do resocjalizacji przez sztukę
sakralną mającą walory terapeutyczne. Dzięki sztuce dochodzi do stymulowania rozwoju zdolności przystosowania
osadzonego do życia nie tylko w zakładzie karnym, ale przede wszystkim na wolności już po odbyciu kary.
pomorski ośrodek terapii
W ujęciu
koncepcji pedagogiczno-psychologicznych przedstawiam w swoim tekście walory i wartości terapeutyczno- wychowawcze sztuki. Ich zakres oddziaływań dotyczy sfery środków artystyczno-estetycznego wyrazu powiązanych z
treściami urazowymi wywołanymi bodźcami dezorganizującymi strukturę ja oraz relacje osobowe. Dzięki powyżej
wymienionym środkom wyrazu, dostosowanym do typu osobowości oraz cech charakteru, dochodzi u osadzonego do
modyfikacji zachowań w obszarze obrazu siebie, samooceny odczuwania i formowania przez osadzonego
poprawnego związku z otaczającym światem.
psycholog terapeuta
Korzystając z materiałów informacyjnych od Th. van der Hoevena, dotyczących arteterapii w
holenderskich więzieniach przedstawiono modelowe działania plastyczne w systemie penitencjarnym. Autor we wstępnych założeniach resocjalizacji przez plastykę dla holenderskiego więziennictwa
stwierdza, iż czasy bezprawia i niewolniczego traktowania więźniów, w większości holenderskich
więzień, bezpowrotnie minęły. Przełomem wprowadzonych zmian na korzyść był okres II wojny
światowej. Po wojnie prawo w więziennictwie holenderskim gwarantowało określoną ilość czasu
wolnego, który zagospodarowano zajęciami o charakterze rzemieślniczo-artystycznym. Osadzonym
pozwalano przykładowo produkować takie zabawki jak: konie na biegunach, domki dla lalek itp., a także
meble.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz